O Bloggerach ciąg dalszy

Już od kilku lat trwa dyskusja nad tym czy blogi modowe wyprą magazyny. Niezależnie od tego, jaka będzie przyszłość, wiele magazynów decyduje się na tworzenie własnych blogów, dostosowując się do błyskawicznie rozprzestrzeniającej się konkurencji.

Dotychczas blogi i magazyny działały na własną rękę, nie wchodząc sobie w drogę, a nawet bloggerzy byli zatrudniani w pismach i portalach o modzie, często relacjonując pokazy czy robiąc zdjęcia mody „z ulicy”. Tak było do niedawna, bo podczas pokazów Haute Couture w Paryżu wybuchł pierwszy konflikt, między Tavi Gevison z bloga Style Rookie oraz brytyjską redakcją magazynu Grazia. Trzynastoletnia Tavi, która dzięki współpracy z magazynem Pop z dnia na dzień zyskała sławę i zaproszenia do pierwszych rzędów podczas Tygodnia Mody w Nowym Jorku stała się najczęstszym przykładem przytaczanym podczas wielu dyskusji na temat kompetencji bloggerów. Jej konflikt z Grazią zaczął się od gigantycznej kokardy, którą Tavi miała na głowie podczas pokazu Diora, która zasłaniała wybieg dziennikarkom z Grazii. 13-nastolatka znana ze swojego stylu polegającego na włożeniu wszystkiego, co ma pod ręką, naraz, została momentalnie zaatakowana z tego powodu. Od tamtej pory pojawiły się nowe głosy i ataki oraz odpowiedzi na nie.

5 kwietnia sześciu redaktorów magazynu Elle spotkało się dzięki zaproszeniu Instytutowi Mody i Technologii w Nowym Jorku, aby porozmawiać o swoich poglądach na zjawisko blogów modowych. Wśród gości byli m.in. Joe Zee, dyrektor kreatywny Elle, Kate Lanphear, szefowa działu mody Elle i gwiazda blogów streetstylowych oraz Anne Slowey, szefowa działu nowości. Jednym z tematów rozmowy był fenomen Tavi. Joe Zee skomentował go następująco: „Internet pozwolił ludziom zostać „kanapowymi” krytykami. Możesz siedzieć gdziekolwiek na świecie, możesz siedzieć w Oklahomie, oglądać pokazy w internecie i opisywać swoje przemyślenia... (…) Tutaj mówimy o ludziach, którzy robili to całe swoje życie, którzy naprawdę śledzili modę i ją naprawdę rozumieją... rozumieją historię mody i mogą krytykować ją z jakiegoś punktu widzenia, mogą odnieść ją do czegoś, co doświadczyli i co rozumieją. Nie sądzę, żeby Tavi wiedziała nawet, co działo się pięć lat temu. (...)” Kate Lanphear, z kolei, uważa, że blogi wnoszą świeże spojrzenie: „Jest też coś pięknego w tych wszystkich świeżych głosach, które mogą powiedzieć to, co czasami ktoś o większym autorytecie mógł przeoczyć lub spojrzeć na to z naprawdę świeżego punktu widzenia. Myślę, że cała ta dyskusja, która toczy się w naszym środowisku ma miejsce, bo nie chcemy dyskredytować lat naszego doświadczenia i ciężkiej pracy, wykonywania swoich obowiązków i uczenia się tego, co robimy dzień w dzień, ale jest jednak coś naprawdę pięknego w tych świeżych perspektywach, które przychodzą z internetu.” Anne Slowey miała jednak najbardziej krytyczne podejście do blogów: „Myślę, że to bardzo subiektywne, blogi nie trzymają takich samych standardów, co dziennikarze, są tylko wrażeniem. To rozrywka i zabawa. (…) Tavi (…) przede wszystkim miała trzynaście lat przez chyba ostatnie cztery lata – ale wchodzi w centrum cyklonu. Przysięgała, że nigdy się nie sprzeda, a teraz dostaje pieniądze od Target (amerykańska marka odzieżowa) za zrobienie filmu... A jej ojciec jest profesorem angielskiego, nie wiem. Jej redaktor w Harper's Bazaar powiedział, że jej teksty przychodzą nieskazitelne... Pracuję z dziennikarzami New Yorkera i ich teksty nigdy nie przychodzą nieskazitelne (...)” Niezależnie od tego, jaki finał będzie miała ta długa dyskusja, projektanci zaczęli liczyć się z bloggerami. Nasuwa się jednak pytanie, gdzie leży granica obiektywnej perspektywy, która miała być największym atutem internetowych pisarzy amatorów. Dzisiaj na blogach pojawia się coraz więcej reklam, a bloggerzy coraz częściej paradują w prezentach od projektantów. A Tavi? O jej świeże spojrzenie być może należy zapytać firmę Biz 3, która widnieje na blogu Style Rookie jako kontakt dla prasy.