sophistifashion.pl > Artykuły > Renesans moda bez tajemnic

Renesans moda bez tajemnic

Zapoczątkowany w Italii Renesens przyniósł rewolucyjne zmiany, zerwał całkowicie ze średniowiecznymi kanonami urody, proponując jednocześnie totalną zmianę wizerunku.

W miejsce surowego mroku wkroczyły wzory antyczne. Zerwano z ascetyczną skromnością, nowe kierunki w sztuce nie nakazywały skrywania ciała, co miało wyraźnie odzwierciedlenie w modzie. Radykalnej transformacji uległy proporcje, dodatki i kolory. Kobieta renesansu prezentowała ideał osoby wyzwolonej. Wzorzec taki pokazał światu Sandro Boticelli na obrazie namalowanym w 1485 roku. Były to sławne „Narodziny Wenus”-symbol Odrodzenia. Przedstawia on obraz bogini w stroju florenckiej damy, której suknia uszyta na wzór antyczny, wykonana jest z tak cienkiej tkaniny,że ukazuje cały zarys jej ciała. Jak podają źródła historyczne modelką malarza była Simonetta Vespucci- metresa ówczesnego władcy Florencji – Guliana Medici.

Sławne portrety kobiece tego okresu - „Dziewczyna z jednorożcem”oraz „Mona Lisa” to dzieła Leonarda da Vinci. Obrazy przedstawiają pełne kobiety w bardzo podobnych strojach. Wykonane z cienkiego jedwabiu suknie podkreślały figury, duży dekolt odsłaniał szyje i ramiona, talia powróciła na miejsce, zaś szerokie rękawy dawały swobodę ruchu. Biała koszula widoczna w rozcięciach rękawów, wyraźnie kontrastowała z nasyconymi barwami wierzchniej szaty. Moda wymagała starannego dobierania barw oraz wyrazistej linii ubioru. Z tego to właśnie powodu ograniczono do minimum wszelkie dekoracje w tym także biżuterię. Dozwolony był jedynie pojedynczy wisior, lub klejnot w opasce na czoło. Rezygnując z innych ozdób dama mogła zakładać złotą siatkę na włosy. Koneser kobiecych wdzięków- Tycjan na obrazie „Miłość Ziemska” ukazał pełną, dorodną Wenecjankę, bardzo zmysłową o bujnych złoto- rudych włosach, ubraną w suknię z białego, błyszczącego jedwabiu zestawionego z malinowo- czerwoną spodnią szatą oraz cieniutkie rękawiczki.

Wzorcem dla mody były w tym okresie żony monarchów lub ich faworyty. One to właśnie utrwalone na portretach mistrzów przeszły do historii. Z popularnych, nasyconych kolorów zrezygnowała tylko piękna Diana de Poitiers, która ze względu na typ urody delikatnej blondynki preferowała czerń. Zaczerpnięty z mody francusko- włoskiej krój jej sukni podkreślał wspaniałą figurę, a wyrafinowana elegancja sprawiła, że ukochana Henryka II, była najatrakcyjniejsza damą Francji. Na tle elegantek francuskich i włoskich niezwykle marnie wypadły w tych czasach niezbyt urodne i niegustowne żony Henryka VIII odziane w kanciaste staniki przykrywające płaskie piersi. Całości dopełniały toporne nakrycia głowy i ciężka, przeładowana biżuteria, która świadcząc o przepychu zignorowała dobry gust.

Dokładna charakterystyka stroju tak naprawdę pojawiła się w XVI wieku w malarstwie, rzeźbie i grafice, a także w opisach dotyczących nie tylko mody. Zbiory rycin wykonane w tamtym okresie stały się pierwowzorem późniejszych żurnali oraz inspiracją dla artystów i kostiumologów.

Najważniejszym ośrodkiem mody i kultury była w XVI wieku Wenecja. Powstałe tam ryciny oraz książka są do dziś najcenniejszymi wskazówkami dla historyków ubioru. Ukazana w niej kompozycja stroju weneckiej narzeczonej podkreśla nie tylko jej pozycję społeczną, ale przede wszystkim urodę i doskonałość proporcji sylwetki. Na szczególną uwagę zasługuje wspaniała suknia, a głównie jej wycięcie z uwagi na fakt, że ozdobione jest ono koronkowym kołnierzykiem, bowiem w tym czasie pojawiły się pierwsze, sławne ręcznie robione koronki weneckie. Szykowne Wenecjanki chcąc zwiększyć efekt całości nosiły buty na bardzo wysokich (40-50 cm.)drewnianych koturnach. Odbiegało to od naturalności mody z początków XVI wieku i przyjęło się z wzorów hiszpańskich. Z czasem bardzo trendy stały się sznury pereł i okazałe kolczyki oraz czarne wachlarze ze strusich piór.

Szczególną ekscentrycznością wyróżniały się kurtyzany, których stroje nawiązywały do mody męskiej, staniki przypominały kaftan, zaś pod rozciętą spódnicę zakładały pumpki do kolan. Ekscentryczne fryzury i dekolty odsłaniające piersi sprawiały, że łatwo je było odróżnić od innych kobiet.

Warto też zaznaczyć, że najbardziej popularne wśród ówczesnych dam były włosy w kolorze złotego blondu, który uzyskiwano poprzez kąpiele ziołowe i dzięki słońcu.

Moda włoska dotarła do Polski w 1518 roku. Wpływ jej był bardzo widoczny na dworze Zygmunta Starego i jego żony Bony Sforzy. Jednak nie wszystkie elementy tego stylu zaadaptowano. Starano się raczej dostosować wpływy włoskie do polskich gustów i tradycji.

Te które zaakceptowano stały się niewątpliwie zalążkiem polskiego stroju narodowego.

data publikacji: 10-05-10
autor Magdalena Makarewicz

Brak komentarzy

Prosze się zalogować aby móc dodawać komentarze.

Artykuły

W tym miejscu znajduje się element wykonany w technologii Adobe Flash.
Twoja przeglądarka nie posiada wtyczki pozwalającej na oglądanie elementów w tej technologii.
Aby pobrać wtyczkę przejdź pod adres:
http://get.adobe.com/flashplayer/