Kolczyki, zawieszki, zausznice...
Pierwsze kolczyki pojawiły się 3000 lat p. n. e. na Środkowym Wschodzie. Symbolizowały informacje o wyznaniach lub przekonaniach politycznych oraz szczepowej przynależności noszącego je człowieka. Wskazywały na status społeczny,były oznaką stopnia władzy lub też naznaczały niewolników jako znak niższości i wstydu. Początkowo do ich wyrobu używano metali miękkich, które łatwo się modelowało tworząc niepowtarzalne wzory w formie koła.
Sumeryjskie piękności nosiły kolczyki, najczęściej w kształcie półksiężyca. Kochający klejnoty Asyryjczycy preferowali formy długich wisiorów lub pierścieni. W grobowcach starożytnego Egiptu odkryto formy duże i ciężkie, co świadczyło o wpływach azjatyckich, a w późniejszych czasach greckich. Te ostatnie, o bardziej skomplikowanych kształtach powstały prawdopodobnie w drugiej połowie naszej ery. Wykopaliska archeologiczne na Krecie świadczą o obecności kolczyków wśród tamtych społeczności. Wykonywano je z drutu, ze spiralnie skręconej metalowej taśmy, a także z blaszek zdobionych motywem roślinnym. W Grecji najwspanialsza biżuteria powstała w okresie klasycznym (V-IV w. p. n. e.). Ozdoby wyrabiano nie tylko ze złota i srebra, ale także ze złoconego brązu. Kolczyki będące miniaturą bransolet – miały często formę węża lub rozciętej obręczy, której zakończenia wieńczyły głowy lwów i innych zwierząt. W późniejszym okresie zdobiono je również kamieniami szlachetnymi. Noszenie kolczyków kojarzone też było ze statusem społecznym, z przynależnością do pewnej grupy. Przykładem może być tu malowidło perskich wojowników z ozdobami na uszach w ruinach pałacu Persepolis.
Innym powodem noszenia ozdób w uszach były powody religijne, wierzono, że przez uszy dostają się do ciała złe duchy.. kolczyki miały je odstraszyć...Szczególnie skomplikowaną technikę złotniczą prezentowała biżuterią etruska zdobiona grawerowaniem, trybowaniem, granulacjami i filigranem. Rzymianki zakładały do jednego ucha po kilka zawieszek w kształcie koła- ozdobionego perłą lub szklanym paciorkiem. Szczególne zamiłowanie do kolczyków nasiliło się w Rzymie wraz z modą syryjską w III i IV wieku. Były to ciężkie klejnoty zdobione kilkoma perłami w formie wisiorów. Tego typu ozdoby nosiły także cesarzowe bizantyjskie.
Epoka karolińska mocno odcisnęła swe piętno w sztuce zdobniczej upowszechniając w Europie nowe, germańskie wzory. Bardzo popularne w tamtych czasach kolczyki miały kształt obręczy- z brązowymi lub bursztynowymi wisiorkami w stylu orientalnym - inkrustowanych szkłem lub kością słoniową. W średniowiecznej Europie wśród elit, nastała chwilowa moda na dekorowanie uszu fantazyjnymi kolczykami, którą z czasem wyparły wielkie kapelusze, peruki i wysokie kołnierze, ponieważ radykalne zasłaniały nawet najwspanialsze kolczyki lub zahaczały o stój. Wraz z modą na dekolty oraz bardziej subtelne fryzury w siedemnastym wieku początkowo we Włoszech, kolczyki stały się ponownie modne. Damy Dyrektoriatu i empiru- hołdując- niekiedy ślepo, modzie „na antyk” nosiły z uwielbieniem kolczyki inspirowane modą starożytną. W latach Drugiego Cesarstwa rozwinęła się sztuka złotnicza. W czasach krynolin modne były długie zawieszki sięgające niemal ramion. Chętnie kopiowano starożytne klejnoty wystawiane w Luwrze. Wiek później, wraz z nadejściem beretów, kolczyki ponownie odeszły w niepamięć. Około roku 1900, włosy spinano w kok co sprawiło, że kobiety ponownie zachwyciły się nimi zachwyciły.
Moda noszenia kolczyków wśród mężczyzn,która istniała już czasach biblijnych, powróciła w związku z rozwojem ery odkryć geograficznych i piractwa. Rozkwit przemysłu filmowego XX, który stał się potężnym medium spopularyzował kolczyki. Kobiety w każdym wieku chciały naśladować modne gwiazdy.
autor Magdalena Makarewicz
Brak komentarzy
Prosze się zalogować aby móc dodawać komentarze.
Artykuły
Twoja przeglądarka nie posiada wtyczki pozwalającej na oglądanie elementów w tej technologii.
Aby pobrać wtyczkę przejdź pod adres:
http://get.adobe.com/flashplayer/